Η υπομονή είναι αρετή

Έξι μήνες πέρασαν από την τελευταία ανάρτηση. Και αν άλλαξε κάτι αυτούς τους μήνες;

Ακούγοντας τη λέξη επιληψία τρομάζει κανείς. Το μυαλό του μέσου ανθρώπου πηγαίνει σε βίαιες καταστάσεις, όπου το παιδί δεν έχει συναίσθηση τι του γίνεται, χτυπιέται στο πάτωμα ή είναι κοκαλωμένο και αβοήθητο. Η αλήθεια είναι ότι υπάρχουν πολλά είδη επιληψίας. Και πολλές φορές υπάρχει και η περίπτωση να μην μπορείς να εντάξεις τις δικές σου κρίσεις σε κάποια κατηγορία. Σε αυτή την περίπτωση, νομίζω, είμαστε εμείς.

Το δύσκολο κομμάτι δεν είναι να αποδεχθείς ότι το παιδί σου ξεκινάει φαρμακευτική αγωγή ενώ είναι μόλις 1,5 χρονών. Ούτε να αποδεχθείς ότι αυτό δεν ξέρεις πού θα σε οδηγήσει. Άλλωστε από τη στιγμή που αυτό που σου συμβαίνει είναι εξαιρετικά σπάνιο καταλαβαίνεις ότι είσαι μοναδικός και αποδέχεσαι τις δυσκολίες που θα βιώσεις. Μήπως μπορείς και διαφορετικά;

Το δύσκολο κομμάτι σε όλα αυτά είναι να αποδεχθείς ότι η επιληψία δε θεραπεύεται. Η επιληψία ελέγχεται. Και αυτό δε γίνεται απ’ τη μια μέρα στην άλλη.

Το Depakine και όλα τα φάρμακα του είδους του δεν είναι παυσίπονα ή αντιπυρετικά, που δρουν εντός χρονικού ορίου και ελέγχουν μια κατάσταση. Τα αντιεπιληπτικά φάρμακα θέλουν χρόνο για να δράσουν, δηλαδή να αυξήσουν και να σταθεροποιήσουν τα επίπεδα του εκάστοτε φαρμάκου που χορηγείται, στον οργανισμό του παιδιού. Η δοσολογία δεν χορηγείται απευθείας αλλά αυξάνεται σταδιακά, μέχρι την επιθυμητή ημερήσια δόση.Διαβάστε τη συνέχεια

 

Share